Adres URL i slug

Adres to kilka warstw, nie jedna nazwa

Weźmy adres https://twojafirma.pl/uslugi/montaz-klimatyzacji. Na początku jest protokół https, czyli informacja, jak przeglądarka ma się połączyć z serwerem - opisujemy to w haśle HTTP i HTTPS. Dalej idzie domena, czyli nazwa firmy w internecie. Potem ścieżka, która pokazuje miejsce podstrony w strukturze serwisu. Na końcu bywają jeszcze parametry po znaku zapytania, na przykład ?utm_source=newsletter - to dopisek dla statystyk, mówiący, skąd przyszedł odwiedzający.

Slug, czyli końcówka, którą czyta człowiek

• Małe litery, bez polskich znaków i spacji, wyrazy rozdzielone dywizem.
• Krótko i konkretnie - „montaz-klimatyzacji” zamiast „uslugi-firmy-w-zakresie-montazu”.
• Słowa, których klient realnie użyłby w wyszukiwarce, bez wewnętrznego żargonu i numerów katalogowych.
• Bez dat i lat, jeśli treść ma żyć dłużej niż jeden sezon.
• Jeden adres na jedną treść - dwie podstrony pod dwoma adresami z tym samym tekstem niepotrzebnie konkurują ze sobą w Google.

Dlaczego adresów nie zmienia się bez potrzeby

Każdy adres, który kiedykolwiek trafił do sieci, żyje własnym życiem: siedzi w zakładkach klientów, w podpisach mailowych, w wizytówce firmy, w cudzych artykułach i w indeksie Google. Zmiana adresu bez zabezpieczenia oznacza, że wszystkie te linki prowadzą donikąd i kończą się błędem 404. Dlatego przy przebudowie serwisu stare adresy spina się z nowymi za pomocą przekierowań 301.

Adresy w serwisie wielojęzycznym

Gdy strona ma kilka wersji językowych, język zwykle sygnalizuje się w adresie - najczęściej przedrostkiem w ścieżce, jak /pl/ i /en/. To rozwiązanie czytelne, ale ma konsekwencję: jeśli później zrezygnujesz z przedrostków albo je dodasz, zmieniają się adresy wszystkich podstron naraz. Taka operacja jest do zrobienia bez strat, ale wymaga przygotowanej wcześniej mapy przekierowań, nie improwizacji w dniu wdrożenia.